słyszę, że .

11 Z niego, to jest z drzewa pachnącego, uczynił król schody w. 3 Ich ozdoba niech nie będzie Zewnętrzna: wyszukane zaplatanie. Poderwał się i omal nie zjechał na obcasach w dół. Utrzymał równowagę, pochylił się i pomagając sobie rękami, ruszył w drogę. Starał się nie spieszyć, nie wiedząc, ile jeszcze ma do przejścia. -wiatło sączące się, jak w komnacie, przez dziwny piaskowiec, nie pomagało w określeniu długości trasy. Pochylnia okręciła się kilka razy wokół rdzenia i zakończyła łukowym otworem identycznym jak wszystkie tu drzwi. Jonathan wyszedł na oświetloną mocnym słońcem platformę znajdującą się jakieś siedemdziesiąt jardów nad ziemią. Oparł się plecami o ścianę zadaszenia nad zakończeniem schodów i rozejrzał gorączkowo dookoła. Skończyły się wątpliwości - był na pustyni. Obiegł platformę widząc, iż wszędzie, z każdej strony, firmament opierał się na rudawej, niemal idealnie płaskiej pustyni upstrzonej dość gęsto kępami niskich krzewów, spośród których z rzadka przeświecały nieco wyższe drzewa z czuprynami wąskich papirusowatych liści. Oaza okazała się sporym miastem zbudowanym z tego samego materiału, co znany już częściowo Jonathanowi budynek. Zbudowano ją na planie niemal regularnego owalu. Otoczona była, o ile można było sądzić z tej odległości, patrząc przez drgające w upale powietrze, nie murami, ale długimi łagodnymi pochylniami, na które dałoby się nawet wjechać rowerem. Płaskie dachy niemal wszystkich budynków oazy rozciągały się na tej samej wysokości i połączone były solidnymi kładkami. Widok na pierwszy rzut oka przypominał stare arabskie miasteczko, ale było to bardzo powierzchowne skojarzenie. Jednopoziomowe dachy, kolor, nie biały, jak w widzianych w telewizji filmach, ulice zbiegające się promieniście w centrum... Jonathan stał na jednej z dwóch wież. Na szczycie wirowało wokół swej osi parę ram wypełnionych kilkunastoma szeregami jakichś stożków. Weather domyślał się, że są to wiatraki, a więc technika była tu zaawansowana nieco bardziej niż sugerowało skromne wyposażenie komnaty, puste korytarze i cisza. Weather sprawdził, ile ma papierosów i zapalił jeszcze jednego. Smakował nieco inaczej niż poprzednie - po prostu smakował. Jonathan oparł się o barierkę wokół platformy i zaczął wpatrywać się w szczegóły krajobrazu Zobaczył grupkę zwierząt wolno poruszających się pomiędzy kępami krzewów, jednak były zbyt daleko, żeby je zidentyfikować. Z tej odległości wyglądały na wychudzone wielbłądy, bez garbów, z dwiema grubymi fałdami na bokach, a może raczej olbrzymie charty, niemal białe w brązowe łaty. Weather wytropił wzrokiem kilka dróg, były odrobinę ciemniejsze od reszty gliniastej pustyni. W końcu, po niemal pełnym okrążeniu platformy usłyszał, że z centrum osady, gdzie - jak to zauważył teraz - wygięty w górę, kopiasty dach musiał pokrywać olbrzymi w porównaniu z resztą budynku, dobiegają go cienkie głosy bawiących się dzieci. Również teraz, podczas szczegółowej lustracji, uświadomił sobie, że budynki w ogóle nie mają okien, i przyszło mu do głowy, że oaza musi być w swojej istocie warowną twierdzą. Dlatego budowano te kładki umożliwiające atakowanie przeciwnika z góry. Zaraz potem przypomniał sobie płaskie mury i pochylnie prowadzące na dachy domów tworzące obrzeże miasteczka. To nie może być warownia, pomyślał zaskoczony. Bez sensu... Nie ma okien nie dlatego, że boją się ata... Hej! Przecież te ściany przeświecają! Właśnie, po co im okna, skoro mają światło... Zaraz, a widoki! Żeby nie można było wyjrzeć? Kobiety, które nie mogą zawołać sąsiadki? Widoki są nieciekawe, ściany sąsiednich budynków, to można zrozumieć, ale nie powinni siebie pozbawiać możliwości komunikacji z otoczeniem. To niespotykane. A przecież nie są niemi, znają cywilizowane języki. Do diabła, tu jest jakaś tajemnica? Nie ma anten... Zaciągnął się ostatni raz i zadeptał niedopałek. Zdał sobie sprawę, że niewyczerpane zasoby ciekawości, które zdeterminowały całe jego życie, poruszyły się wypychając ku górze najświeższe, najmocniejsze warstwy. Czuł, że teraz zmartwiłby się nawet, gdyby kazano mu opuścić tajemniczą oazę wykwitłą niemal w centrum Wielkiej Brytanii. Zachichotał i zaczął schodzić w dół. To było jeszcze gorsze niż wspinaczka na wieżę. Już po kilkunastu krokach odezwał się ból w mięśniach łydek i stóp. Szkoda mu było czasu, więc nie robił przerw, tylko zmieniał sposoby schodzenia - bokiem z wykroczną prawą nogą, lewą, biegiem, wolno, znowu bokiem. W swoim pokoju zachłannie rzucił się na dzban z jakimś napojem owocowym i wypił niemal połowę. Odstawiając naczynie zauważył, że brunatny ślad po żarze na przypalonym kamieniu zniknął. Rozejrzał się po podłodze i nie znalazł niedopałka. Ktoś musiał skorzystać z jego nieobecności, żeby usunąć ślady dewastacji i niechlujstwa. - Obsługa mi się podoba - powiedział na głos. - Krys? Nie, Krycz! - Odczekał chwilę i krzyknął z całej siły: - Kry-y-ycz! Czekając na reprezentanta gospodarzy, który, jak wyczuwał, odgrywał w tej społeczności ważną rolę, sprawdził swoje kieszeni. Miał portmonetkę z czterema funtami, trochę drobnych, grzebień, chusteczkę do nosa, klucze do domu i dokumenty - prawo jazdy, książeczkę czekową, oraz karty kredytowe Visa i Fortune. W kieszeni marynarki znalazł obcinak do paznokci z pilniczkiem i malutkim ostrzem, i parsknął śmiechem. - Mogę się bronić! - zachichotał. - Żywcem mnie nie wezmą. O! - Zobaczył Krycza, rzucił na łóżko obcinak i poderwał się. - Wierzę, że jestem w oazie, ale to mi nic nie wyjaśnia. Gdzie leży ta oaza? I dlaczego albo po co się tu znalazłem? Krycz usiadł na łóżku proponując gestem miejsce obok siebie. Kilka sekund wpatrywał się w przeciwległą ścianę siedząc z łokciami opartymi na kolanach. - Nie wiemy, dlaczego się u nas znalazłeś - powiedział. - Poczekaj... - powstrzymał Jonathana. - Żadne pytania niczego nie zmienią, zastanawiałem się nad tym trzy dni, tyle już u nas jesteś. Po prostu nie wiemy. - Wzruszył ramionami. - Nad ranem, trzy doby temu usłyszeliśmy w tej komnacie hałas. Przybiegła tu moja córka, jeszcze jedna kobieta i potem ja. Leżałeś na szczątkach stolika, obok ciebie dwa pakunki. Byłeś nieprzytomny, wyglądałeś jakby ktoś zanurzył cię w błocie, a potem szybko wysuszył. - Wysuszył?! - nie wytrzymał Jonathan. - Ulewa była jak cholera! Chyba, że byłem nieprzytomny kilka godzin... - Chwycił Krycza za łokieć. - Miałem wypadek samochodowy, właściwie nie wypadek... - Wiem. Wszystko to wiem, rozmawialiśmy o tym... - miękko, jakby starając się nie rozgniewać Weathera, powiedział Krycz. - Nie pamiętasz - dodał widząc, że rozmówca zamarł z osłupieniem na twarzy. - To też wiem. - Westchnął przeciągle. - Tyle jest rzeczy do wyjaśnienia i tak mało z nich można wyjaśnić. I nie wiem jak zacząć - patrzył Jonathanowi prosto w oczy wytłumiając tym spojrzeniem wszystkie pytania, okrzyki i nerwowe gesty. - Posłuchaj... Wiem, że jesteś człowiekiem, który trudni się wymyślaniem różnych niebywałych opowieści dla innych ludzi. Wobec tego najprościej będzie powiedzieć, że znalazłeś się w środku jednej z takich opowieści. Możesz w to uwierzyć? - Nie! - bez namysłu odparował Weather.. Jeden faraon przestąpił granicę wieczności, drugi wschodził jak. . - I to, że programy Kluge'a były faktycznie zgrzytliwe. Pełno w nich było gwizdków i dzwonków, których nigdy nie pofatygował się usunąć. Był geniuszem, więc jego programy pracowały, ale nie bardzo wiadomo dlaczego. Procedury tak popieprzone, że aż ciarki przechodzą. Ale dobrzy programiści tak rzadko się zdarzają, że nawet te jego zgrywy są lepsze niż superprogramy wielu innych speców. Podejrzewam, że Osborne zrozumiał z tego niewiele więcej ode mnie. - A więc swoją opinię uzasadnia pani stylem programowania? - Owszem. Niestety, minie jeszcze z dziesięć lat, nim zaakceptują to w sądzie tak jak grafologię czy odciski palców. Ale jeśli wie pan cokolwiek o programowaniu, to raz pan spojrzy i zobaczy to samo. Ktoś inny napisał ten list - zresztą ktoś bardzo dobry. Ten program miał wywołać testament Kluge'a jako procedurę. A testament jest zdecydowanie autentyczny - ma na sobie mnóstwo jego odcisków palców. Kluge całe ostatnie pięć lat spędził szpiegując sąsiadów - jako hobby. Dobrał się do akt wojskowych, szkolnych, personalnych, podatkowych i rachunków bankowych. A wszystkie telefony w okolicy zamienił w urządzenia podsłuchowe. Cholernie cwany kapuś. - Czy wspomniał gdzieś, po co to robił? - spytał Osborne. - Myślę, że był prawie zupełnie stuknięty. Może miał manię samobójczą. Na pewno te wszystkie pigułki, które brał, nie wpływały dobrze na niego. Ale przygotował się na śmierć, a Victor był jedynym, którego uznał za godnego, by został jego spadkobiercą. Uwierzyłabym, że popełnił samobójstwo, gdyby nie ten list. On go nie napisał. Mogłabym przysiąc. W końcu pozbyliśmy się porucznika i wróciłem do domu, by zająć się kolacją. Gdy była gotowa, zjawiła się Lisa. Znowu miała niesamowity apetyt. Przyrządziłem lemoniadę, po czym usiedliśmy na moim maleńkim tarasie i patrzyliśmy, jak wieczór gęstnieje wokół nas. Zbudziłem się w środku nocy, cały spocony.Usiadłem zastanawiając się nad powodem mojego samopoczucia; wnioski, do których doszedłem, były niemiłe. Włożyłem więc szlafrok, pantofle i poszedłem do domu Kluge'a. Drzwi frontowe były znowu otwarte; mimo to zastukałem. Lisa wystawiła głowę z pokoju. - Victor? Czy coś się stało?. ślepo narodzonemu, nie mógł sprawić, żeby on nie był umarł?. Rysy znikały prawie w półzmroku sionki, śmiał się cichym, w głębi.